26 Ağustos 2011 Cuma
İç Monolog 21
" Hepsini çok severim ama Kibrit bir başka. Kibrit benim ilk göz ağrım, beni en iyi tanıyan kedim . Bir kedi tarafından da olsa insan tanınmak, anlaşılmak istiyor. Kim bizi anlarsa, bizi tanırsa "en" sevdiğimiz o olup çıkmıyor mu? Kibrit, elimi çeneme atıp kederli kederli bir şeyi düşünmeye kalksam hiç dayanamaz kalkar yanıma gelir, kucağıma oturur. Çalışmaya dursam kağıt kalem içinde; kapının eşiğinde, pencerenin kenarında sessizce oturur; bilir çalışırken unutulmak istediğimi. Ama tümden yok sayılmayı hoş görmediğimin de pekala farkındadır, bu yüzden uzun süre çalıştıysam sessiz odamda, bacaklarımın arasından geçip gider; sonra yine kaybolur gözden. Bana benzer Kibrit, bir vardır bir yoktur ama hep hatırda kalandır. Diğer kediler bilmezler en çok Kibrit'i sevdiğimi. Gösterişsiz, bakışarak anlaşırız onunla. Bilmezler ki onu ne çok sevdiğim için başka kedilere de yaşamımda yer açtığımı. Varlık nedenlerinin Kibrit olduğunu bilseler, yine böyle sabırla anlatırlar mıydı kendilerini bana? Bilseler en çok maviciğimi, Kibrit'i sevdiğimi yine böyle yeşil, kahverengi gözlerle rüyalı bakarlar mydı? İnsan dünyaya nasıl alışır, nasıl dünyasını çoğaltır? Bir insanı, bir kediyi, bir kenti, bir işi, bir şarkıyı severse insan, onun türdeşlerine de ilgi duymaya başlar; böyle böyle severiz dünyayı, böyle böyle alışırız dünyaya. Sahi nerede Kibrit? Kederli değil de tatlı tatlı düşündüğümü bildiği anlarda yaptığı gibi siyah beyaz okuma koltuğuna kurulmuş, benimkinden çok daha huzurlu bir zihinle, asla erişemeyeceğim enginlikteki bir düş sağanağına batmıştır. Kibrit! Hadi gel artık odaya! Özledim seni!"
25 Ağustos 2011 Perşembe
İç Monolg 20
"Sayfalarca yazmak, okumak için kış gelmeli artık. Yaz itti sırtımdan ne bulursan yaşa diye. Sonbahar tatlı tatlı avutursa beni, üç ay sonra Sakarya'dan üşüyerek geçersem, yazın eteğime bıraktıklarını yeniden tarif edebilirim belki. Karla örtülü, rüzgarla sarılı Ankara kar taneleriyle öper alnımdan ve uğurlar beni başka kentlerin ılık akşamlarına. Şato'nun atmosferi düşer aklıma, yine Kafka'yı hatırlar dururum bu kış. Kimbilir nerenin kadastro memuru sanırım da kendimi yürür de yürürüm Akay Kavşağı'nı. "
10 Ağustos 2011 Çarşamba
Soru 2
"Pencereyi açan, kolunu pervaza dayayıp seslenir:
- Bu evden başka gideceğin nere var senin?
Sokağı yürümekte olan, oralı değildir; cevap vermez.
Bu kez tehditkardır penceredeki:
- Dönüşün olmaz, söyleyeyim. Almam seni eve!
Sokak biter. Köşeyi dönünce ışıldar arnavut kaldırımı. İlkindi yakındır yakın olmasına da yaz öğlesi güne asılı kalmakta ısrarcıdır. Ne güzel!"
Soru 2: Penceredeki, sabah güneşini görmüş müdür?
- Bu evden başka gideceğin nere var senin?
Sokağı yürümekte olan, oralı değildir; cevap vermez.
Bu kez tehditkardır penceredeki:
- Dönüşün olmaz, söyleyeyim. Almam seni eve!
Sokak biter. Köşeyi dönünce ışıldar arnavut kaldırımı. İlkindi yakındır yakın olmasına da yaz öğlesi güne asılı kalmakta ısrarcıdır. Ne güzel!"
Soru 2: Penceredeki, sabah güneşini görmüş müdür?
4 Ağustos 2011 Perşembe
Soru 1
"Karda yürür izini belli etmez. Hiç arkadaşı yoktur. Sevgilisi de yoktur. Hiç farkında değildir bu özelliklerinin. Yaşamayı sever o. Kendine ait sorunları vardır elbette ama "hayatı zehir etmeye değmez" der onlar için. Yeni güne uyandığında dünü unutur. Dün eski ve yanlıştır; dün haksız ve yorgundur. O, yarına güvenle ve neşeyle bakar. Belleksiz yaşar kısaca. Hiç farkında değildir bu özelliklerinin. Yaşamayı sever o."
Soru 1: Yukarıdaki paragrafta anlatılan kişi bir duvar işçisiyse, duvarı genellikle yalnız örmeyi mi işbirliği içinde örmeyi mi tercih eder?
Soru 1: Yukarıdaki paragrafta anlatılan kişi bir duvar işçisiyse, duvarı genellikle yalnız örmeyi mi işbirliği içinde örmeyi mi tercih eder?
23 Temmuz 2011 Cumartesi
Masal Yaşı Geçenlere Masallar 5
Parmaklarıyla duvarda oynattığı martı gölgesi canlanıvermiş. İki el büyüklüğündeki martı, büyümüş de büyümüş; odasında yalnızlık oyunu oynayan kadını, alıp götürmüş İstanbul Boğazı'na.
Yetişkinlerin oyunları gerçek olur bir gün, çocukların değil.
Yetişkinlerin oyunları gerçek olur bir gün, çocukların değil.
14 Temmuz 2011 Perşembe
KOLTUKTA ÖYKÜ HATIRLAMAK, ÖYKÜYLE YAŞAMAK
Yorgunluktan koltuğa düşmüşken yani hayat size yapacağını yapmış; artık dalgasız akıp giderken belleğinize bir dizenin takılabildığı gibi, bir öykünün tümcesi, imgesi, benzetmesi düşebilir. Mesela aç olduğunuzu duyumsarsınız, kalkıp yemek hazırlamaya dermanınız olmaz; Vüs’ot O. Bener’in Havva öyküsü düşer aklınıza. Açlığı ölmekle ilişkilendirir, kalkıp yemek hazırlamaktan toptan vazgeçip uykuya teslim olursunuz. Ya da tatil derdine düşersiniz, Sait Faik’in Barba’sı dolanır koltuğun tam karşısında. Çocukluğunuza dönmek arzusu bir an sizi canlandıracak sanırsınız; İtalo Calvino’nun Büyülü Bahçesi’ndeki Serenella’nın hiç kaygısız havuzda yüzüşü canlanır gözünüzde. O günleri yeniden yaşamak, hiç olmazsa çocukluktaki bir duyguyu tam tamına hatırlamak sahi mümkün müdür, diye sorgularsınız kendinizi.
Kanepeye sizi yapıştıran bir yalnızlık hali varsa üzerinizde Oğuz Atay’ın Babama Mektup’unu hatırlamanız işten değildir:
“Hani ben sana kızınca ya da belirsiz nedenlerle içimde tanımlayamadığım sıkıntılar duyunca gidip sabahlara kadar içerdim ya, şimdi öyle yapmıyorlar babacığım: Artık içki de iyi gelmediği için böyle durumlarda
koltuklara baykuş gibi tünüyorum.”
Fark edersiniz ki siz de oturduğunuz koltuğa baykuş gibi tünemektesinizdir. Sizi kucaklayıp başka bir yere bıraksalar, oraya da böyle tüneyeceksinizdir. Romanlar için söylenir bu; ama kim demiş öyküler için de geçerli olmadığını bu tartışmanın: Hayat mı öyküleri kurar öyküler mi hayatı? Bence öyküler hayatı, hayat öyküleri kurar durur. Nasıl mı? Yazar birimizden bir şey görür, tarif eder bırakır; gün gelir biz yazarın sunduğu tarifi okur, aklımıza yazarız; vakit eriştiğinde de tarif edileni yaşarız. “Ben bu duyguyu nereden hatırlıyorum?” diye sorarız kendimize. “Neden başka bir şeyi değil de tam da şimdi koltuğa baykuş gibi tünediğimi sanıyorum?”
Öykü okumayanların nasıl yaşadığına şaşar dururum. Onların aslında yaşamadıklarına, yaşadıklarını sandıklarına hükmedebilirim, aklım almaz böyle bir şeyi. Hayat boyu içine düştüğümüz duyguları ayırt etmek boynumuzun borcudur; çünkü yaşamak en büyük ödevimizdir.
Daha çok öykü daha çok hayat!
4 Temmuz 2011 Pazartesi
İç Monolog 19
"Annemlere her geldiğimde bu odada sönüveriyor yetişkinliğim. Hep on yedimdeyim bu odada. Hep günlük yazıyorum, hep Sartre okuyorum, hep sıkılıyorum, hep yan komşunun bulaşık yıkama sesiyle hiçliğin ne çok yer tuttuğuna hayret ediyorum, hep pencereden dışarı bakarken başka kentlere gitmenin düşünü kuruyorum. Gençliğime duyduğum belirgin bir özlemim yok benim. Daima ileri adım atanım ama yeni adımında eskisini unutmayanım. Bugünüm dünümden, dünüm bugünümden iyi değil. Hayat bu; nasıl başlarsan öyle gidiyor. Söyle Sartre, neden böyle oldu? Hani hayat akıp giderken varedecektik kendimizi? Düşündükçe değişeceğimi sanırken özüme dönüyorum büsbütün. Özüm ne benim peki, bliyor muyum? Gidecek kentlerim çoğaldıkça, kalabalıklaştıkça insanlarım kapanıyorum kendime büsbütün. On yedi yaşımda barıştığım yalnızlığım yıllar geçse de hiç eksilmeyecek. Bu odaya kimbilir neleri yaşayıp neleri eskiterek gelip gideceğim, kahverengi kanepeye uzanıp huzursuz bir uykuya dalacağım. Uyanınca aslında hiçbir şeyin değişmediğini, değişenin yanı başımda akıp giden hayat olduğunu, benim ona salt izleyici kaldığımı anlayacağım. Hayat üstüne düşünüp düşünüp atmosfere tabelalar yazacağım; ama hayatım koşturarak eriyecek sıfır noktasına dek."
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
KİRALIK KONAK: EDEBİYATIMIZIN ÖZGÜR KADIN DÜŞMANLIĞI
Bizim edebiyatımızda kadının görünme biçimi başlı başına bir sorundur. Halk şiirinde ve divan şiirinde ideal kadın edilgin ve suskundur. Ta...
-
Harold Bloom, dünya edebiyatının en önemli yazarının Shakespeare olduğundan emindir. Başka bir yazara/şaire ait çok iyi bir metin okuduğumda...
-
ah bellek, acı bellek! hem arısın sen hem kim bilir hangi gülden kalma diken? Hilmi Yavuz Roman türünün bütün gereklerini kusursuz biçi...
