7 Haziran 2010 Pazartesi

Bu Yalan Tango: Geçmiş Zaman Olur ki!

"Şimdi" "geçmiş"i ezer, gölgeler; böylece geçmiş olgusu yaşanmaya değil ancak hatırlanmaya koşullandırılır.

 Bir şeyin geçmişte kaldığını ne zaman duyumsarsınız? Geçmişi anımsatacak bir nesne, bir olay, bir kişiyi gördüğünüzde mi?  Ben geçmişi hatırlamak için bir nesneyi, kişiyi ya da bir olayın öznesini oluşturmak istemiyorum. Acı veriyor.

Acı verse de hiç istemesek de hepimiz birilerinin belleğinde oluşan geçmiş öğeleriyiz.

"Ne güzel günlerdi değil mi?" "Seni gördüğümde o günleri çok özlediğimi fark ettim." "Yazık oldu o günlere, keşke daha iyi anlasaydık birbirimizi!"

Kısa bir süreye yayılan mutluğu sonsuzlaştırmak, mutluluğu şimdide sabit eylemek; kederi veya yanlış duygulanımları, eylemleri sıfır noktasına çekmek arzusu beni bu hatırlanmak istemeyişe itiyor. Geçmiş güzel günleri anmak nasıl hüzün veriyorsa birilerinin belleğinde boy veren bir geçmiş zaman dilimi mutluluğunun bir parçası olmak da bana en sonunda bir aklanmayı değil yeni bir kederlenmeyi sunuyor. Hiç hatırlanmamak isteğidir bendeki... Unutulmak büsbütün, hiç keder vermemek için...

Ah Fatma Asaf!! Ah Selim İleri. "Geçmiş" olgusu bende kesif bir kaynaktır, yeni bir katman eklediniz bu kaynağa son romanınızla!Bu Yalan Tango'yla.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.

YAZABİLMEK İÇİN GEREKLİ DÜZEN

Yazının Kendine göre bir düzeni vardır ve onu yazan kişiye çok benzer. Sabahları erken kalkan birilerinin yazdıklarında umut ve neşeyi bul...